استعداد و لياقت تمام اميران و بزرگان دولت خود را در نظر گرفت و ميان آنان ، هيچ كس را نيافت كه براى احراز چنان مقامى بيش از اتابك عماد الدين شايستگى داشته باشد . در اين باره با تمام ياران و خاصان خود نيز مشورت كرد و همه رأى او را پسنديدند و گفتند : « جبران خسارت‌هائى كه به عراق وارد آمده و آباد ساختن ويرانىهائى كه آن سرزمين ديده ، كارى است كه از عهدهء هيچيك از ما ساخته نيست . و كسى جز عماد الدين زنگى قدرت آن را ندارد كه اشكالات كار را تحمل كند و رونق و رفاه پيشين عراق را باز گرداند . » سلطان محمود با انتصاب عماد الدين به شحنگى عراق موافقت كرد و علاوه بر آنچه قبلا به او واگذار كرده بود اين مقام را نيز به او واگذاشت . آنگاه از عراق حركت كرد در حالى كه خاطرش از بابت عراق ديگر آسوده شده بود . اين اطمينان خاطر او نيز بىمايه نبود و كار به همان گونه كه او گمان مىكرد بر وفق مرام پيش رفت . بازگشت سلطان محمود از عراق و وزارت انوشيروان بن خالد در اين سال سلطان محمود سلجوقى پس از نظم و نسق دادن به امور عراق ، در دهم ربيع الآخر ، از بغداد رفت . هنگام عزيمت او خليفهء عباسى خلعت‌هاى گرانبها و اسبان بسيار به عنوان پيشكش به خدمت او فرستاد . سلطان محمود همهء اين هدايا را پذيرفت و روانه شد . اندك زمانى پس از دور شدن از بغداد ، در ماه رجب ، دستور بازداشت وزير خود - ابو القاسم على بن قاسم انس آبادى - را صادر